Μετά...

Στον άντρα που με συντροφεύει αιώνες τώρα...


"Εκείνες οι μέρες ήταν όμορφες. Μιλούσαμε. Συνέχεια.
Ψάχναμε. Ψηλαφούσαμε. Τη ζωή. Ο ένας του άλλου.
Δεν σ' άγγιξα. Με κοιτούσες. Σα να επρόκειτο να σε
πονέσω. Να σ' αφήσω. Το άφηνα να εννοηθεί. Είμαι εδώ.
Εφ' όσον κι εσύ. Δε θέλω να πω. Αυτά που ρωτάς ισχύουν.
Οι απαντήσεις όχι. Σε μπερδεύω. Διηγούμαι την ιστορία με
άλλη σειρά. Όταν το παρατηρείς σ' έχει πονέσει.

Εκείνες οι μέρες ήταν νύχτες. Κοιτώντας τον ουρανό. Δεν
ξέρω κανένα αστέρι. Μ' αρέσει να τα κοιτάζω. Όπως τους
αγνώστους. Στο δρόμο. Με λίγη ενοχή. Λίγη θλίψη. Κι ένα
χαμόγελο. Κρυφό. Δε σταμάτησες λεπτό. Όλο σε μια
κίνηση. Ήσουν! Τρόμος και αναμονή. Τι μου ζητάς; Έχω;
Θέλω. Τα χαλάσματα. Που μου 'δειξες. Τα ξέρω. Από άλλη
ιστορία. Γι αυτό με συνάντησες. Συνένοχοι στον ίδιο φόβο.
Λοιπόν; Στα πόσα ποτήρια σωπαίνεις εσύ;
Εκείνες οι μέρες ήταν ήσυχες. Μέσα στον πανικό τους.
Μετά. Άλλαξες. Έγινες εσύ."

(Στέλλα Βλαχογιάννη - "Η Θλίψη του σώματος")