Αν δεν έκανα αυτή τη δουλειά...

Egon Schiele - 1917

Ένα τσιγάρο ακόμη... Η κούραση βαραίνει. Δεν έχω πολλή ώρα που γύρισα σπίτι. Πόσες ώρες δούλευα πάλι σήμερα... "Τόσα δίνω, πόσα θές;..." τραγουδάει ο Μητροπάνος. Καλά που υπάρχει και το ραδιόφωνο. Μου κρατάει συντροφιά όταν γυρίζω. Μέχρι να κοιμηθώ. Αλλιώς γεμίζω σκέψεις. Και μετά δε με χωράει ο τόπος. Και τούτο το δωμάτιο μου φαίνεται ακόμα πιο μικρό...

Τόσα χρόνια και δεν αξιώθηκα να έχω ένα δικό μου σπίτι. Βλέπεις δεν ήθελα να ζητήσω σωστή την αμοιβή μου. Ο ένας είναι μικρός, ο άλλος δυσκολεύεται... Κι εγώ δυσκολευόμουν, μα πάντα έλεγα, εγώ θα τα καταφέρω... Και τα κατάφερνα. Πόσο κουρασμένη νιώθω πια όταν γυρνάω... Δε ξέρω πόσο ακόμη θ'αντέξω. Είναι στιγμές που λέω να τα παρατήσω. Μεγάλωσα πιά. Πόσα χρόνια θα μπορώ να δουλεύω ακόμα έτσι; Ακόμα τα καταφέρνω, αλλά αύριο; Τί θα κάνω αύριο; Πώς θα ζήσω όταν πια δε θα μπορώ να δουλέψω; Όταν δε θα το αντέχω πια όλο αυτό;...

Σήμερα ένας μικρός μου είπε πως του θυμίζω τη μάνα του, που του λείπει, κι αν μπορώ να τον πάρω μια αγκαλιά. Έτσι απλά. Μια αγκαλιά. Χθες, έμαθα πως ένας από τους πιο παλιούς μου πελάτες πέθανε. Πώς πέρασαν τόσα χρόνια; Θυμάμαι σα να'ναι τώρα την πρώτη φορά που τον συνάντησα. "Το ξέρω, θα'ρθεις, μια μέρα να με ξαναβρείς..." Λές και το κάνει επίτηδες. Παίζει με τον πόνο μου. Δεν θα'ρθει. Το ξέρω. Πόσα χρόνια πάνε από τότε; Και να'ρχόταν, θα με γνώριζε; Θα τον γνώριζα; Ίσως τα μάτια του... Τα μάτια του...

Ένα τσιγάρο ακόμη. Αν δεν έκανα αυτή τη δουλειά... Όλα θα ήταν αλλιώτικα. Μα και τί άλλη δουλειά θα μπορούσα να κάνω; Αυτή τη δουλειά διάλεξα. Αυτή είναι η δουλειά μου. Κι η δουλειά δεν είναι ντροπή. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Μα κι εκείνος είχε δίκιο. Θα άφηνε την οικογένειά του για μένα; Δεν το είπε ποτέ, μα εγώ καταλάβαινα. Κι ας μη μιλούσαμε γι'αυτό. Μ'αγαπούσε και τον αγαπούσα. Μα η δουλειά μου τα μπέρδευε όλα. Η δουλειά μου. Πώς να γινόταν να νιώθει σίγουρος πως δεν τον βλέπω σαν πελάτη; Μα και πώς να γίνει να μην τον βλέπω σαν πελάτη τελικά; Είναι παράξενη δουλειά. Σου τρώει την ψυχή...

Ένα τελευταίο τσιγάρο. Κι έπειτα ύπνος. Πάνε πέρασαν τώρα όλα τούτα. Δε θέλω να τα σκέπτομαι. Δεν οδηγεί πουθενά. Είμαι εκείνη που είμαι. Και άυριο δουλεύω. Δε πρέπει να δείχνω κουρασμένη. Πρέπει να μπορώ να λειτουργήσω. Δε μπορώ να βασιστώ σε κανέναν άλλον. Μόνο σε τούτη τη δουλειά. Και στον εαυτό μου. Η κούραση βαραίνει τα βλέφαρα. Πάει και τούτη η μέρα. Αύριο με περιμένουν οι πελάτες μου...