Πόσο δύσκολο αυτό το "μαζί"...
Θυμάμαι εκείνη την ταινία του Μπερτολούτσι (1972) με τον Μάρλον Μπράντο και τη Μαρία Σνάιντερ. Πάνε χρόνια που την είδα. Δυό άνθρωποι ολομόναχοι, αποξενωμένοι από τον κόσμο, επιχειρούσαν να βρουν έναν δικό τους τρόπο να είναι μαζί, για όσο μπορούσαν να αντέξουν αυτό το μαζί.
Χωρίς να μάθει ο ένας ούτε καν το όνομα του άλλου, χωρίς να ξέρει ο ένας τίποτε για τον άλλον, αποκτούν το δικαίωμα να ζήσουν ένα πάθος στο περιθώριο της ζωής τους. Έξω από την πραγματικότητα, σ'έναν χώρο που δεν ανήκε σε κανέναν από τους δυο, χωρίς να αναλαμβάνει κανείς από τους δυο την ευθύνη της επιθυμίας του.
Μια κυριολεκτικά απρόσωπη σχέση στέκεται για λίγο. Το σεξ εδώ είναι βία, εμμονή και τιμωρία, αυτοκαταστροφή - απόλαυση/ενόρμηση θανάτου/καταστροφή. Κάπου είχα διαβάσει επίσης πως η ταινία ήταν μια ελεύθερη απόδοση του μύθου του Ορφέα που κατεβαίνει στον Άδη να βρει την Ευρυδίκη.
Εκείνη την εποχή ο σκηνοθέτης βίωνε την εμπειρία της ψυχανάλυσης κι η ταινία είναι ένας τρόπος προσέγγισης - φαντασιακής σαφέστατα - του ασυνειδήτου και της επιθυμίας, αλλά και ολόκληρης της προβληματικής της αποξένωσης στις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα.
Όπως και να'χει καταφέρνει να φτιάξει μιαν υπέροχη ταινία, που βέβαια στην εποχή χαρακτηρίστηκε ως "άσεμνη και χυδαία" και του κόστισε μέχρι και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου