Tantra...

Ναοί, στην Ινδία... Καμία ενοχή στο γυμνό... Η ομορφιά να φαίνεται... Καμία συστολή στο φυσικό... Η ένωση των ανθρώπων σε θέση θεότητας...


Βαμμένα τα δάχτυλά της με χέννα... Γαμήλια τελετή... Η μόνη της έννοια, να είναι έτοιμη για κείνον...


Πολλοί τρόποι... Όσες στιγμές, τόσες στάσεις... Χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις... Ο έρωτας σε όλες του τις εκφάνσεις...


Η δική της ευχαρίστηση περνάει μέσα από τη δική του... Εκείνος οδηγεί...


Η κίνηση, η εναλλαγή, οι διαφορετικές οπτικές, παραλλαγές στο ίδιο θέμα...


Πώς καταφέραμε να απομακρυνθούμε τόσο πολύ από αυτό;... Όταν η ένωση δεν είναι ένωση, κι οι κοινωνικοί κανόνες "ηθικής" χωρίζουν τους ανθρώπους, αντί να τους ενώνουν, πώς στην ευχή να σταθεί η σχέση ανάμεσα στα δύο φύλα;...

Αν δεν έκανα αυτή τη δουλειά...

Egon Schiele - 1917

Ένα τσιγάρο ακόμη... Η κούραση βαραίνει. Δεν έχω πολλή ώρα που γύρισα σπίτι. Πόσες ώρες δούλευα πάλι σήμερα... "Τόσα δίνω, πόσα θές;..." τραγουδάει ο Μητροπάνος. Καλά που υπάρχει και το ραδιόφωνο. Μου κρατάει συντροφιά όταν γυρίζω. Μέχρι να κοιμηθώ. Αλλιώς γεμίζω σκέψεις. Και μετά δε με χωράει ο τόπος. Και τούτο το δωμάτιο μου φαίνεται ακόμα πιο μικρό...

Τόσα χρόνια και δεν αξιώθηκα να έχω ένα δικό μου σπίτι. Βλέπεις δεν ήθελα να ζητήσω σωστή την αμοιβή μου. Ο ένας είναι μικρός, ο άλλος δυσκολεύεται... Κι εγώ δυσκολευόμουν, μα πάντα έλεγα, εγώ θα τα καταφέρω... Και τα κατάφερνα. Πόσο κουρασμένη νιώθω πια όταν γυρνάω... Δε ξέρω πόσο ακόμη θ'αντέξω. Είναι στιγμές που λέω να τα παρατήσω. Μεγάλωσα πιά. Πόσα χρόνια θα μπορώ να δουλεύω ακόμα έτσι; Ακόμα τα καταφέρνω, αλλά αύριο; Τί θα κάνω αύριο; Πώς θα ζήσω όταν πια δε θα μπορώ να δουλέψω; Όταν δε θα το αντέχω πια όλο αυτό;...

Σήμερα ένας μικρός μου είπε πως του θυμίζω τη μάνα του, που του λείπει, κι αν μπορώ να τον πάρω μια αγκαλιά. Έτσι απλά. Μια αγκαλιά. Χθες, έμαθα πως ένας από τους πιο παλιούς μου πελάτες πέθανε. Πώς πέρασαν τόσα χρόνια; Θυμάμαι σα να'ναι τώρα την πρώτη φορά που τον συνάντησα. "Το ξέρω, θα'ρθεις, μια μέρα να με ξαναβρείς..." Λές και το κάνει επίτηδες. Παίζει με τον πόνο μου. Δεν θα'ρθει. Το ξέρω. Πόσα χρόνια πάνε από τότε; Και να'ρχόταν, θα με γνώριζε; Θα τον γνώριζα; Ίσως τα μάτια του... Τα μάτια του...

Ένα τσιγάρο ακόμη. Αν δεν έκανα αυτή τη δουλειά... Όλα θα ήταν αλλιώτικα. Μα και τί άλλη δουλειά θα μπορούσα να κάνω; Αυτή τη δουλειά διάλεξα. Αυτή είναι η δουλειά μου. Κι η δουλειά δεν είναι ντροπή. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Μα κι εκείνος είχε δίκιο. Θα άφηνε την οικογένειά του για μένα; Δεν το είπε ποτέ, μα εγώ καταλάβαινα. Κι ας μη μιλούσαμε γι'αυτό. Μ'αγαπούσε και τον αγαπούσα. Μα η δουλειά μου τα μπέρδευε όλα. Η δουλειά μου. Πώς να γινόταν να νιώθει σίγουρος πως δεν τον βλέπω σαν πελάτη; Μα και πώς να γίνει να μην τον βλέπω σαν πελάτη τελικά; Είναι παράξενη δουλειά. Σου τρώει την ψυχή...

Ένα τελευταίο τσιγάρο. Κι έπειτα ύπνος. Πάνε πέρασαν τώρα όλα τούτα. Δε θέλω να τα σκέπτομαι. Δεν οδηγεί πουθενά. Είμαι εκείνη που είμαι. Και άυριο δουλεύω. Δε πρέπει να δείχνω κουρασμένη. Πρέπει να μπορώ να λειτουργήσω. Δε μπορώ να βασιστώ σε κανέναν άλλον. Μόνο σε τούτη τη δουλειά. Και στον εαυτό μου. Η κούραση βαραίνει τα βλέφαρα. Πάει και τούτη η μέρα. Αύριο με περιμένουν οι πελάτες μου...

"L'amant" - M. Duras - J.-J. Annaud - 1992

Ήμουν στα 21 μου χρόνια όταν βγήκε αυτή η ταινία [1992]... "L'amant de la Chine du Nord", έτσι τιτλοφόρησε το βιβλίο της η Marguerite Duras... Αυτοβιογραφικό βιβλίο από τις αναμνήσεις των 15 της χρόνων... Μα πρώτο ερέθισμα για μένα η ταινία του Jean-Jacques Annaud, την οποία η συγγραφέας αποκήρυξε δηλώνοντας πως δεν έχει καμία σχέση με το κείμενό της και πως πρόκειται για αποκυήματα της φαντασίας του σκηνοθέτη... Προκλητικό έτσι;... Σε μιαν εποχή που ανακάλυπτα τον έρωτα, με κάθε λέξη, κάθε στιγμή, κρίσιμα, σχεδόν υπαρξιακά, μια ταινία με τίτλο "Ο εραστής" συνοδευόμενη απ'όλα αυτά τα σχόλια, σας βεβαιώνω είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα... Μιλούσε για την επιθυμία, για τον έρωτα και για την ανάμνηση...

Εκείνη, χωρίς όνομα κι εδώ [βλέπε και "Τελευταίο τανγκό στο Παρίσι"], "το πάιδί", μαθήτρια στο γαλλικό σχολείο της Ινδοκίνας. Εκείνος, "ο Κινέζος", 17 χρόνια μεγαλύτερός της, έμπειρος, ώριμος και ιδιαίτερα γοητευτικός άντρας. Η δύσκολη σχέση με τη μητέρα της. Η πολύ κοντινή σχέση με τον μικρό της αδελφό. Μια συμμαθήτρια που την τραβούσε ερωτικά και της προκαλούσε αμηχανία. Η στριμωγμένη από κάθε άποψη πολιτική κατάσταση της εποχής στην Ινδοκίνα της δεκαετίας του 1930. Μια ιδιαίτερη, στριφνή εφηβεία. Κι ένας έρωτας.


Ένας έρωτας που από τη μεριά της ξεκίνησε λίγο σαν καπρίτσιο, λίγο σαν παιχνίδι, κάπως σαν πειραματισμός και δοκιμασία στα όρια, τις αρχές και τις αντοχές των οικογενειακών σχέσεων... Ένας έρωτας σαν αντίδραση σε όλους και σε όλα... Αντίδραση σ'όσα την αγχώνουν και σε όσα προσδοκά... Αντίδραση απέναντι στον εαυτό της και στους άλλους... Ότι ονειρεύεται μια έφηβη δηλαδή...
Κι από παιχνίδι, σιγά - σιγά μετατράπηκε σε μεθοδική και επίπονη εκπαίδευση, σε διψασμένη μάθηση, σε ασίγαστο πάθος και βασανιστική εμμονή... Ήταν βλέπετε κι εκείνος ο έρωτας φτιαγμένος από τη στόφα των, μετρημένων στα δάχτυλα του ενός χεριού, συναντήσεων που σημαδεύουν, καθορίζουν τη συνέχεια της ζωής εκείνου που έχει την τύχη - ή την ατυχία κατ'άλλους - να τον ζήσει...
Όλο τούτο στημένο στο υπέροχο αποικιοκρατικό κινέζικο σκηνικό - ναι, γιατί να το κρύψουμε - της φαντασίωσης του Annaud! Μεγαλειώδες! Στην εποχή πυροδότησε όλες μου τις φαντασιώσεις, ερωτικές και μη...

Και νάτα πάλι τα ερωτήματα... Εκείνη, παθητική δέκτης ερεθισμάτων από τον Κινέζο, αλλά κι ενεργητική, παίζοντας το επικίνδυνο παιχνίδι της γοητείας μιας γυναίκας πάνω σε έναν άντρα... Η απαγόρευση που κορυφώνει την επιθυμία... Η καταστροφή κι η δημιουργία... Η ένταση κι η απάθεια... Αντιφάσεις σώματος και ψυχής, ωριμότητα και ανωριμότητα, πόνος και πάθος, ηδονή κι οδύνη... Το ψέμα κι η αλήθεια... Η μύηση στον έρωτα... Η συμβολική της αθωότητας κι η διαλεκτική της διαστροφής του παιδιού που γίνεται γυναίκα... Εκπληκτική ταινία...

Υ.Γ. 1993 - Το βιβλίο τιμήθηκε με το βραβείο Goncourt, ενώ η ταινία απέσπασε César αλλά και Όσκαρ φωτογραφίας ανάμεσα στα άλλα...

Amour...

"L'amour c'est donner ce qu'on n'a pas à quelqu'un qui n'en veut pas".

"Aimer, c'est essentiellement vouloir être aimé".

Jacques Lacan

Μετά...

Στον άντρα που με συντροφεύει αιώνες τώρα...


"Εκείνες οι μέρες ήταν όμορφες. Μιλούσαμε. Συνέχεια.
Ψάχναμε. Ψηλαφούσαμε. Τη ζωή. Ο ένας του άλλου.
Δεν σ' άγγιξα. Με κοιτούσες. Σα να επρόκειτο να σε
πονέσω. Να σ' αφήσω. Το άφηνα να εννοηθεί. Είμαι εδώ.
Εφ' όσον κι εσύ. Δε θέλω να πω. Αυτά που ρωτάς ισχύουν.
Οι απαντήσεις όχι. Σε μπερδεύω. Διηγούμαι την ιστορία με
άλλη σειρά. Όταν το παρατηρείς σ' έχει πονέσει.

Εκείνες οι μέρες ήταν νύχτες. Κοιτώντας τον ουρανό. Δεν
ξέρω κανένα αστέρι. Μ' αρέσει να τα κοιτάζω. Όπως τους
αγνώστους. Στο δρόμο. Με λίγη ενοχή. Λίγη θλίψη. Κι ένα
χαμόγελο. Κρυφό. Δε σταμάτησες λεπτό. Όλο σε μια
κίνηση. Ήσουν! Τρόμος και αναμονή. Τι μου ζητάς; Έχω;
Θέλω. Τα χαλάσματα. Που μου 'δειξες. Τα ξέρω. Από άλλη
ιστορία. Γι αυτό με συνάντησες. Συνένοχοι στον ίδιο φόβο.
Λοιπόν; Στα πόσα ποτήρια σωπαίνεις εσύ;
Εκείνες οι μέρες ήταν ήσυχες. Μέσα στον πανικό τους.
Μετά. Άλλαξες. Έγινες εσύ."

(Στέλλα Βλαχογιάννη - "Η Θλίψη του σώματος")

Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι - 1972

Πόσο δύσκολο αυτό το "μαζί"...

Θυμάμαι εκείνη την ταινία του Μπερτολούτσι (1972) με τον Μάρλον Μπράντο και τη Μαρία Σνάιντερ. Πάνε χρόνια που την είδα. Δυό άνθρωποι ολομόναχοι, αποξενωμένοι από τον κόσμο, επιχειρούσαν να βρουν έναν δικό τους τρόπο να είναι μαζί, για όσο μπορούσαν να αντέξουν αυτό το μαζί.

Χωρίς να μάθει ο ένας ούτε καν το όνομα του άλλου, χωρίς να ξέρει ο ένας τίποτε για τον άλλον, αποκτούν το δικαίωμα να ζήσουν ένα πάθος στο περιθώριο της ζωής τους. Έξω από την πραγματικότητα, σ'έναν χώρο που δεν ανήκε σε κανέναν από τους δυο, χωρίς να αναλαμβάνει κανείς από τους δυο την ευθύνη της επιθυμίας του.

Μια κυριολεκτικά απρόσωπη σχέση στέκεται για λίγο. Το σεξ εδώ είναι βία, εμμονή και τιμωρία, αυτοκαταστροφή - απόλαυση/ενόρμηση θανάτου/καταστροφή. Κάπου είχα διαβάσει επίσης πως η ταινία ήταν μια ελεύθερη απόδοση του μύθου του Ορφέα που κατεβαίνει στον Άδη να βρει την Ευρυδίκη.

Εκείνη την εποχή ο σκηνοθέτης βίωνε την εμπειρία της ψυχανάλυσης κι η ταινία είναι ένας τρόπος προσέγγισης - φαντασιακής σαφέστατα - του ασυνειδήτου και της επιθυμίας, αλλά και ολόκληρης της προβληματικής της αποξένωσης στις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα.

Όπως και να'χει καταφέρνει να φτιάξει μιαν υπέροχη ταινία, που βέβαια στην εποχή χαρακτηρίστηκε ως "άσεμνη και χυδαία" και του κόστισε μέχρι και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων!

Η αυτοκρατορία των αισθήσεων - Ai no corrida - Nagisa Oshima - 1976

Σκέφτομαι πως η εικόνα έχει τρομερή δύναμη από μόνη της... Όμως αφού ζητάτε το σχόλιό μου, ευχαρίστως να παραθέσω τις σκέψεις μου ευθύς αμέσως... :)



Η θέση της γυναίκας, το περίφημο ερώτημα που, τώρα που το σκέφτομαι αποτέλεσε ίσως και το βασικότερο έναυσμα για τη δημιουργία αυτού του blog... Δε μιλάω φυσικά για το ηλίθιο ερώτημα που θέτουν οι φεμινίστριες ή οι ανθρωπιστές... Μακριά από μένα τούτοι όλοι... Μιλάω για τη θέση της γυναίκας που αγαπάει, της ερωτευμένης γυναίκας... Πού είναι το ρήμα θα μου πείτε... Ε, αυτή η θέση είναι το ερώτημά μου.



Ο Oshima δίνει μια απάντηση σε τούτο το ερώτημα. Και σ'αυτή και στις άλλες του ταινίες (βλέπε Η αυτοκρατορία του πάθους - Ai no borei, Ταμπού, κλπ.)...



Η γυναίκα που επιθυμεί να είναι, να ενσαρκώνει τη φαντασίωση του άντρα που αγαπάει.
Η γυναίκα που απολαμβάνει το σώμα του άντρα και το δικό της.
Η επανάσταση των αισθήσεων, των συναισθημάτων.
Το αίτημα, η απαίτηση του οργασμού.
Η ανάγκη κορύφωσης ως η μόνη - απελπισμένη - λύση στην ύπαρξη.



Η εμμονή στον έρωτα, το παθος κι ο πόθος δύο ανθρώπων που θέλουν να σταθούν μαζί εκτός νόμου, εκτός κοινωνίας, εκτός κανόνων και ορίων.
Και πως αυτή η ένωση, και η απόλαυση που τη συνοδεύει κορυφώνονται οδηγώντας προς την αυτοκαταστροφή και ίσως τελικά το θάνατο.
Η υπέρμετρη απόλαυση που καταστρέφει.



Όλοι ονειρευόμαστε να ζήσουμε αυτή την απόλυτη ένωση με τον άλλον. Άντρες και γυναίκες. Όταν όμως - σπάνια ίσως - συμβαίνει αυτό, είναι τόσο έντονο που δεν αντέχεται. Δε μπορεί κανείς να ζήσει σε τέτοια ένταση. Όμως απ'το υλικό αυτής της έντασης δημιουργείται και στηρίζεται η φαντασίωση, ενισχύεται ο έρωτας, το μοίρασμα, η ένωση...



Σκέφτομαι ακόμη την ηδονή και την οδύνη. Αυτό το τρομερό δίδυμο που τρέφει την απόλαυση (βλέπε και Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα του Μπρυκνέρ) και δημιουργεί τις σχέσεις πάθους...




Μου άρεσε αυτή η ταινία... Φτιάχνει δική της κατηγορία νομίζω... Και μ'έβαλε πολλά να σκεφτώ... Για μένα την ίδια... Για κείνο το τρομερό ερώτημα που χρόνια τώρα προσπαθώ να απαντήσω... "Τί είναι γυναίκα;" αλλά και "Πώς είμαι εγώ ως γυναίκα;"... Τώρα που το γράφω σκέφτομαι πως οι ταινίες του Oshima ήταν η απάντηση στα ερωτήματά μου μιαν εποχή... Κι ίσως ανάλογα με την εποχή, την ηλικία, τις συνθήκες, το ερώτημα να τροποποιείται κάπως, και κατά συνέπεια κι η απάντηση σ'αυτό...


Πάντως, αποτελεί ένα από τα βασικά κομμάτια που προσπαθώ να είμαι σε τούτη τη ζωή. Η γυναίκα που απολαμβάνει τον έρωτα, που προσφέρει ηδονή, που αφήνεται στα χέρια του άντρα που αγαπάει... Αποτελεί σκέφτομαι τώρα, μέρος από το ιδανικό του εγώ και φαντασίωση μου αγαπημένη...

Αγκαλιά.΄Ένωση. Πάθος. Συμπληρωματικότητα. Μαζί. Ένα. Μοίρασμα. Απόλαυση. Αγάπη. Έρωτας. Στοργή. Φλόγα. Δροσιά. Μάτια. Άγγιγμα. Χάδι. Ανάσα. Ξέσπασμα. Σπασμός.

Paolo Eleuteri Serpieri - Druuna

Τί να πει κανείς για τη Ντρούνα;...



Ιδανική, χυμώδης γυναίκα, ζωγραφισμένη με τον πιο φυσικό τρόπο...



Πάνω και πέρα από μόδες και μοντέλα γυναικών...



Είναι εκείνη που είναι και τελεία.

Milo Manara (suite)

Σου θυμίζει κάτι;...



Raphael - Η Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών!

Milo Manara (Faust fuck...)

Δεν μπορώ να πιστέψω πως το βρήκα αυτό στο διαδίκτυο! Μιλάμε για εκπληκτικό άλμπουμ και εκπληκτική ιστορία (τί να πει κανείς για τα σκίτσα του Μανάρα!...)! Πάτα πάνω στην εικόνα να μεγαλώσει... Ο διάλογος αξίζει...

Milo Manara

Βουτιά... Κι αίσθηση ελευθερίας...


Το κουμπί της... Υπέροχο άλμπουμ...


"Μη με χτυπάτε πολύ δυνατά κυρία... Ορκίζομαι πως δεν θα ξαναμιλήσω..."


Σκίτσο από ένα άλμπουμ του όπου το concept ήταν μια παρέα με μια κάμερα τραβούσε σκηνές από τη ζωή ζευγαριών χωρίς να το γνωρίζουν... Δε θυμάμαι πια το όνομα του άλμπουμ, όμως θυμάμαι πως ήταν εκπληκτικό, όπως όλα του Μανάρα...


Αχ αυτές οι γυναίκες...

Καληνύχτα...

Μου λείπεις... Μα μαθαίνω να μπορώ και μόνη μου... Όπως και να'χει θέλω να ζήσω... Κι αυτή είναι συνειδητή απόφαση... Και θα ζήσω... Δε ξέρω ακόμη πώς ακριβώς, μα θα το καταφέρω... Γαλήνη νιώθω τώρα... Καληνύχτα...

Henri Cartier-Bresson

Ο έρωτας το μεσημέρι στο café...

...το βράδυ στο τραίνο...

...και το καλοκαίρι, με την πρώτη ευκαιρία στη θάλασσα...

... ο έρωτας σε όλες του τις εκφάνσεις...

Brassai

Monmartre... Τα σκαλιά της το βράδυ... Θα ήθελα να πάμε μαζί ως εκεί... Να σου τα δείξω...

André Kertesz

Γυναίκα... Έχουμε πολλά πρόσωπα οι γυναίκες... Μερικές φορές είναι πιο ξεκούραστο χωρίς τη μασκαράτα του γυναικείου ντυσίματος...

Το νερό... Αξεπέραστη η αίσθηση της ελαφρότητας που έχει κανείς μέσα στο νερό... Ο Kertesz μπόρεσε να το αποτυπώσει στο φίλμ του... Μαζί με την αίσθηση του σώματος και την κίνηση... Είναι ζωή η κίνηση...

Το ζευγάρι κρυφοκοιτάζει το τσίρκο... Παλιά κλασσική φωτογραφία... Μια εκδοχή του "μαζί"...

Εκείνη μισή... Τη συμπληρώνει το χέρι του...

Robert Doisneau

Βροχή... Το καρουσέλ... Τί είναι ένα καρουσέλ μια βροχερή νύχτα χωρίς παιδιά;...

Φορές χρειάζεται υποστήριξη... Φορές 4 άντρες και δεν είναι αρκετοί... :)

Να και κείνο το περίφημο φιλί... Δε χωράνε εδώ πολλά λόγια... Είναι οι στιγμές που ο κόσμος παύει να υπάρχει...

Ο Doisneau σε προχωρημένη ηλικία σε κάποιο από τα café του Παρισιού...